Народная лялька на Пастаўшчыне

   Лялька вядомая з глыбокай старажытнасці. Усюды, дзе б ні сяліўся чалавек, лялька — нязменны яго спадарожнік. Яна простая, але ў гэтай прастаце хаваецца таямніца. Традыцыйныя народныя лялькі служылі рытуальнымі абярэгамі, з’яўляліся абавязковымі атрыбутамі святочных абрадаў.  Па сваім прызначэнні лялькі дзеляцца на тры вялікія групы: лялькі-абярэгі, гульнёвыя і абрадавыя лялькі.

   Асноўныя патрабаванні да вырабу лялек былі наступныя: нічога нельга праколваць іголкай — усё прымотваецца і прывязваецца. Іголку можна браць у рукі, калі пачынаеш упрыгожваць і прыбіраць. Тканіну стараліся пры вырабе лялек не рэзаць, а ірваць (часам лялек так і называлі — «ірванкі«). Нават валасы ў галаву не пажадана было прышываць.

   І самая галоўная ўмова для народнай лялькі — яна павінна быць крыжападобнай і ні ў якім разе не нагадваць сабой рэальнага чалавека.

   Твар, як правіла, не прамалёўваўся, заставаўся белым. Лялька без твару лічылася неадушаўлёным прадметам, недаступным для ўсялення ў яго злых, ліхіх сіл, а значыць, і бясшкодным для чалавека.

   Лялькі абавязкова робяцца з добрымі (светлымі) думкамі, іх задача — абараніць чалавека ад злых сіл, прыняць на сябе хваробы і няшчасці, павысіць дабрабыт чалавека, а таксама дапамагчы дзецям праз лялечны свет увайсці ў дарослае жыццё паўнапраўнымі членамі грамадства, а дарослым зноў адчуць сябе дзецьмі.